Ja echt, het allerlaatste berichtje van onze reis! De tassen staan klaar en de taxi komt ons over 3,5 uur ophalen….Momenteel zijn we in Nairobi, Kenia; In het huis van Jolinde haar neef Erik. We lazen net op nu.nl dat hier weer onrustigheden zijn uitgebroken. Los van de lucht van verbrande autobanden hebben we er geen last van.  Maar Arja en Jelmer, we zullen onze politieke voorkeuren voor ons houden;)…

Het einde van de reis is iets anders gelopen dan we hadden gedacht en gehoopt: in plaats van een safari naar de Serengeti gingen we op safari naar het ziekenhuis. Fokke voelde zich al een week niet echt 100 procent maarja dat heeft iedereen wel eens. Toen hij echter op een ochtend wakker werd met veel pijn in zijn borst en moeite met ademhalen zijn we toch maar naar het ziekenhuis gegaan. Maar vindt maar eens een goede dokter…. De eerste die we spraken zette de stetoscoop op zijn borst en wist meteen wat er mis was: "sometimes pain just happens!" was haar diagnose. Een paar asprientjes zouden dit wel even oplossen. Jolinde werd zo kwaad op deze dokter dat de dokter de kamer uitliep ("I’m the doctor", schreeuwde ze kwaad..). We geloofden er echter niets van en eisten een andere dokter. Hier moesten we echter drie uur op wachten terwijl Fokke verging van de pijn in de wachtkamer. De tweede dokter was gelukkig een stuk beter en heeft een uitgebreid onderzoek gedaan (ECG, rontgenfoto, bloed en urineonderzoek). Dit ging echter wel op een afrikaanse manier, dus heel veel wachten en apparatuur die er mee op hielden. Na 9 uur in het ziekenhuis eindelijk de diagnose: een infectie in het bloed. Dit betekende drie dagen lang, twee keer per dag aan een antibiotica-infuus en bye bye safari! Een beetje een raar einde van onze reis dus, maar liever in de laatste week ziek worden dan in welke andere week dan ook. We mogen niet klagen aangezien we de hele reis nog niet een dag ziek zijn geweest en alles perfect is verlopen.
Gelukkig voelt Fokke zich inmiddels stukken beter. We zijn gister nog even in een nationaal park geweest dat naast de stad ligt. Apart om giraffen te zien met flatgebouwen op de achtergrond.

Vanavond om 23.20 stappen we dus op het vliegtuig op weg naar huis na zeven fantastische maanden. Het ‘normale’ leven gaat weer beginnen en daar hebben we ook wel heel veel zin in!

Tot zaterdag of anders snel!
Liefs, Fokke en Jolinde

Ps. Mocht je Jolinde willen bellen: haar simkaart is geblokkeerd dus in elk geval tot aan zaterdag alleen te bereiken via het nummer van Fokke: 06-14 97 70 96 

Na twee weken op Zanzibar waar we echt niets, maar dan ook bijna helemaal niets hebben gedaan zijn we gisteren weer uitgerust in Dar es Salaam terug gekomen….Ja zware tijden die laatste weekjes!

Na eerst de oostkust van Zanzibar te hebben bewonderd zijn we naar de noordkust vertrokken waar de stranden nog  mooier waren. Hier hadden we een huisje vlak aan het strand waar we een week hebben gezeten. Ontbijten, zwemmen, zonnebaden, lunchen, zwemmen, bakken, lezen, eten etc… Dit wordt dus het saaiste en kortste verhaaltje van ons tot nu toe;)…
Wel stond er nog een duiktripje op het programma, het noorden van Zanzibar is een bekende duikspot. Helaas zat het duiken voor Fokke er weer niet in aangezien hij drie dagen met koorts op bed lag. Het koud hebben met de Zanzibarse temperaturen (40 graden) was wel een aparte ervaring, maar zo kan hij vast wennen aan het Nederlandse weer. Maar Jolinde heeft zich goed vermaakt met enorme grote vissen, schildpadden en andere zeedieren. Supermooi!!
Ook stond er een fullmoon party op het programma om vast wat te trainen voor 12 april… Het leek wel alsof alle toeristen hier bij elkaar waren gekomen. Zoveel mzungu’s hebben we nog niet eerder bij elkaar gezien!! Los van dat het bier warm was, hebben we ons prima vermaakt. Beetje Curacao-gevoel.

Hoewel Tanzania echt een mooi land is blijven we ons echt verbazen over de onvriendelijkheid van de mensen hier, een lachje kan er bijna niet vanaf. En als ze dan vriendelijk zijn, komt na een tijdje de aap uit de mouw, want dan willen ze je iets verkopen en je daarbij flink oplichten. Toen een ‘vriend’  van ons weer eens schandalig was opgelicht had hij er genoeg van en ging met de desbetreffende man naar de politie. Deze vroeg hem vervolgens om zijn paspoort. De politieagent hield zijn paspoort daarna boven de papierversnipperaar: als hij geen 40 dollar betaalde zou hij zijn paspoort versnipperen. Zo was hij dus voor de tweede keer die dag opgelicht. Lekker behulpzaam dus…
Gelukkig hebben wij het nog niet zo erg meegemaakt maar het is wel vermoeiend dat je constant op je hoede moet zijn.

Met vandaag nog 10 dagen op te teller (11 voor jullie) komt het naar huis gaan erg dicht bij. En hebben we er ook weer zin in! Maar voordat we Schiphol weer begroeten staat er nog een laatste mooie safari op het programma in de beroemde parken van Tanzania (Serengeti en Ngorogoro krater). Nog even de beesten uitzwaaien dus en dan ons als een beest gedragen op 12 april;)….

Tot ons laatste bericht!!
Liefs, Fokke en Jolin

Daar zijn we dan weer! Dit keer live vanuit Zanzibar, Tanzania waar we via een bijzondere treinreis terecht zijn gekomen. Maar daarover zo meer, eerst even terug in de tijd naar Lake Malawi.

Fokke had iets te fanatiek met een sliding een doelpunt willen voorkomen tijdens de voetbalwedstrijd en daarbij een flinke "schaaf" wond opgelopen. Op zich helemaal niet erg maar als daarna het water het 4 dagen niet doet en je het daardoor niet goed schoon kan maken gaat het infecteren. Gevolg: een aantal dagen extra Lake Malawi, een heleboel etter, een antibiotica kuur en niet mogen zwemmen van zuster Jolinde die dus alleen moet gaan duiken.

Via via hoorden we dat er nog een Fries in het dorpje waar we waren moest zijn. Hij zou ‘s avonds in een kroeg komen en Fokke was helemaal enthousiast want het zou de eerste fries zijn die we tegenkomen. Al snel hadden we hem gevonden maar toen Fokke hem in het fries aansprak antwoordde hij: "Ik ken net meer good Frysk speaking because ik bin al treie moanne oan it travelling". Wat een ontzettende domme aap, hoe kan je nu fries verleren in drie maanden?! Het gesprek was dan ook binnen een minuut weer afgelopen…
Waar we ook erg om gelachen hebben zijn de namen van de lokale bevolking in Malawi. En het zijn geen speciale namen voor toeristen want ook leeftijdsgenoten en oudere mensen noemden hun zo. Voor jullie hebben we even een top 10 gemaakt:

1. Chicken Pizza
2. Happy Coconut
3. Poor Peter
4. King Fisher
5. King David
6. Special
7. Preacher
8. Respect
9. Pleisure
10. Rinaldino

Na een relaxte tijd in Malawi werd het tijd om naar het volgende land te gaan: Tanzania. Vanuit een stadje in het zuiden, Mbeya, hebben we een treinreis gemaakt naar Dar es Salaam. Samen met twee engelsen hadden we een eerste klas coupe gehuurd met vier bedden. De trein vertrok tot onze grote verbazing stipt op tijd (daar kan de NS nog wat van leren) en zou er ongeveer 24 uur over doen. De trein reed vrij langzaam aangezien we in elk gehucht stopte maar dit was elke keer weer prachtig mooi. Zodra de trein in zicht kwam komen alle mensen uit het dorp naar de rails gerend om hun spullen door het raam te verkopen. Van levende kippen tot bankstellen. Wij hadden bij het eerste station een grote zak wortelen gekocht zodat we deze wat konden uitdelen. Zodra de mensen ons namelijk in het oog kregen schreeuwden ze hard "Mzungu!!!!(blanke!!)’ en was ons raam natuurlijk erg in trek. Soms leek het wel alsof er op de buitenkant van de trein ook Mzungu stond geschreven want zelfs midden in de nacht werden we constant geroepen! De wortels vielen goed in de smaak bij de bedelende kinderen die in grote getalen voor ons raam stonden. De reis verliep verder te perfect voor woorden totdat we ‘s ochtends om 7 uur ergens bij een station in the middle of knowwhere stonden en onze locomotief weg zagen rijden…..We hoorden dat er binnen een aantal uren een nieuwe loco zou komen maar deze ‘aantal uurtjes’ werden er 12. Twaalf lange uren in een bloedhete trein en in die twaalf uur hebben we geleerd waarom je niet naar de wc mag in een stilstaande trein: Na een aantal uren lag er namelijk onder elke coupe een enorme hoop strond die enorm stonk door de hitte!!!! Ook in de wc zag het er al niet al te rooskleurig uit: Meer een soort veredeld gat waar je boven moet hangen. Tanzanianen blijken niet echt een goed richtingsgevoel te hebben….. Maar gelukkig was het in onze coupe bere gezellig en na 385 kaartspelletjes vertrokken we alweer. Na nog een aantal keren stil te hebben gestaan kwamen we na uiteindelijk 15 uur vertraging (daar kan de NS geen voorbeeld aan nemen) om 5uur ‘s ochtends aan in Dar es Salaam. Aangezien de taxichauffeurs ook 15 uur hadden gewacht was het lastig om er nog een nuchtere tussen uit te pikken…

In Dar es Salaam maakten we kennis met de Tanzaniaanse cultuur. Niet echt vriendelijke mensen, ze proberen je op alle mogelijke manieren op te lichten. Echt even anders dan we gewend zijn van de rest van Afrika. Ook zijn hier erg veel moslims. Dit betekent dus ‘s ochtends om een uur of 5 wakker worden van een vals zingende imam, hoofddoekjes en ook veel burka’s..  Op tv hebben ze hier geen Xfactor maar Imam-factor waar toekomstige Imams zingen voor een jury. En nergens een biertje te krijgen!! Zanzibar is geen beste bar dus Tulner! In de barren waar we dan toch een biertje konden kopen hadden de vrouwen ineens geen allesbedekkende kledij aan en hadden ineens namen als: J’adore en Amor…

Dar es Salaam dus maar snel weer verlaten en nu zijn we al een aantal dagen op Zanzibar. Een heerlijk tropisch eiland met parelwitte stranden. De enige echte stad op het eiland (stonetown) heeft bijna geen wegen maar alleen maar steegjes waar we dus goed in verdwalen. Dus als we niet uit het vliegtuig stappen op 9 april moeten jullie hier maar beginnen te zoeken!

See you soon!
Liefs, Fokke en Jolinde

Fokke met nieuw kapsel

Avondeten vissen in Zambia

Hier moeten 20 mensen in!

Modellentransport

The Chief!

2 emmertjes water halen

The party animals

Dansen op de n’cwala ceremony

Zulurokken

VIP

Nieuwe mode:Geitensjaal

Lake Malawi

De Biercourier

Hup Henkie!!

Gelukkig kunnen de toeschouwers nog zagen en lachen

Verkoop bij de trein (verhaal volgt later)

Allereerst bedankt voor alle felicitaties, via welk communicatiemiddel dan ook! Verjaardag was erg leuk met een zeer select maar goed gezelschap , maar daarover later meer…

Na onze fantastische busreis de vorige keer belandden we in Chipata, vlak bij de grens van Malawi. In Chipata vroeg iedereen of we voor de ‘ceremonie’ kwamen. Mensen waren er zeer enthousiast over en er zouden speciale gasten komen, van de president van Zambia tot Prins Charles. Dus zijn we nog een aantal daagjes gebleven om op deze ceremonie te wachten. De kinderen uit de buurt hadden lucht gekregen van onze aanwezigheid en nodigden ons bij hun thuis uit. Bij hun oefende Jolinde met het lopen met een emmer water op je hoofd (zwaar!), het koken van Nsima (nationaal gerecht) en het met de hand wassen van kleren. Voor hun allemaal erg hilarisch (Do you have a maid to do the laundry?? omdat Jolin duidelijk niet gewend was om op de hand te wassen).

De N’cwala ceremonie was echt onbeschrijvelijk maar we zullen toch een poging wagen. Eerst met zijn 83en achter op een truck er naar toe gereden. Daar was een soort grasveld (zonder gras) waar 10000den mensen in traditionele kleren stonden te dansen. Ze vieren het feit dat de Zulu’s vanuit Zuid-Afrika naar deze regio zijn getrokken, een goede oogst, het einde van het regenseizoen; kortom, ze weten niet precies wat ze vieren (iedereen zegt wat anders) maar gezellig is het wel! De mensen zagen er net zo uit als de Zulu’s met lapjes dier (luipaard, geit, etc) om hun lichaam, in hun hand een staf en de chiefs met verentooien die overal bovenuit steken. Een erg mooi gezicht. Ook liepen er 1000den vrouwen, veelal bejaard, topless te dansen. Toen aan Fokke door de Zambiaanse krant werd gevraagd wat hij daarvan vond antwoordde hij heel diplomatiek: "heel traditioneel" (goed verzonnen want wat moet je nou zeggen op zo’n vraag?!). Prins Charles kwam helaas niet opdagen maar naast de president van Zambia waren wij toch wel de grootste attractie. Want naast de krant zijn we geinterviewd door de Zambiaanse TV en hebben de hele dag handen lopen schudden met zo ongeveer iedereen die op de ceremonie aanwezig was. Na een aantal uren op het ene grasveld verplaatste het feest zich in een optocht al dansend naar een ander veld. Daar zou een koe worden geslacht en het bloed wordt dan gedronken door de uberchief (de belangrijkste gast van die dag). Maar eerst begon het speechen en zambianen blijken er langdradige sprekers want na uren van onverstaanbare sprekers en een brandende zon hielden wij het voor gezien.

Hierna de tent weer opgepakt en vertrokken we naar de hoofdstad van Malawi: Lilongwe. Nog nooit zo’n snelle en relaxte grensovergang meegemaakt (pakje sigaretten is nog steeds onaangeraakt Nienke!) maar daarentegen konden we minder snel weg uit Lilongwe omdat de bank wat storingen had. Maar na een dik pak geld te hebben gepind (er zijn hier in dit land maar 3 pinautomaten die we kunnen gebruiken) vertrokken naar Lake Malawi om Jolin’s verjaardag te vieren. We hadden een huisje gevonden op het strand met een privestrand, een supermooie locatie. De reis er naar toe was weer een mooie: eerst met de minibus, toen deze niet verder ging een rit geregeld achter in een pick-up, toen die stopte bij twee jongens achter op de fiets en de laatste 500meter gelopen.

Vanuit daar naar een andere locatie aan het meer: Nkata bay. Daar hebben we een erg relaxt plekje gevonden waar we nu al een aantal dagen zijn. Fokke heeft gister in het Mayoka Village Allstar-team gevoetbald tegen de plaatselijke club. Zij speelden in AC Milan shirts waardoor het net leek alsof hij tegen 11 Seedorfen speelde. Het veld maakte het erg zwaar want het was een soort zandbak met hier en daar gras van een halve meter. De netten werden midden in de wedstrijd in het doel gehangen (dus soms waren er 8 keepers), er liepen honden en kippen over het veld, lijnen zijn er niet (die worden gevormd door de toeschouwers) en de scheidsrechter stond de hele wedstrijd in een hoekje in de schaduw onder een boom. Over de uitslag wil hij het niet meer hebben…

Na zo lang niets doen was de spierpijn dan ook groot vanochtend, een goed excuus om hier nog een dagje te blijven voordat we naar Tanzania vertrekken. Nieuw land, nieuwe kansen voor een snellere internetverbinding. Dan hopen we jullie te vermaken met wat foto’s. We gaan nu weer zwemmend terug naar het hostel, want dat is de makkelijkste manier om je hier te verplaatsen….

Ohja: we hebben het natuurlijk al over onze thuiskomst gefantaseerd. En na het knallende afscheidsfeest is een welkom-thuis-feest op 12 april een van onze wensen. Dus jullie zijn allemaal van harte welkom op de Praedinius, geef het ook door aan de mensen die ons gezwets al maanden niet meer lezen!;)

Hallo allemaal!

De laatste loodjes van onze reis komen er alweer aan. Over 7 weken zijn we alweer thuis en langzamerhand hebben we ook wel weer een beetje zin om naar huis toe te gaan. Maar eerst zijn we nog even aan het genieten van het mooie Afrika. Want we hebben weer een hoop beleeft afgelopen tijd…

Vanuit Livingstone zijn we vertrokken naar de hoofdstad van Zambia: Lusaka. Zoals we al zeiden, met het openbaar vervoer hier is het altijd een belevinis! Zo zaten we deze keer in een rijdende kerk: De reis begon met een priester voor een uur in de bus, toen kregen we een dvd met een Amerkaanse kerkdienst, daarna kregen we een dvd met een film over Joseph en de rest van de 8 uur werd ingevuld met knoerterharde gospelmuziek. Dus helemaal haleluhja kwamen we aan in Lusaka. Niet echt een bijzondere stad. Erg druk en veel verkopers. Zoals overal hier in het land ben je al snel verkoper: heb je een broek, ben je broekverkoper; heb je een circelzaag, verkoop je die op straat. En als ze ons (blank) zien lopen worden ze helemaal gek: elke auto die voorbij rijdt veranderd in een taxi en we krijgen voortdurend ‘best prices’ voor alles wat ze willen verkopen. Met al die mensen om je heen moet je dan ook goed op je spullen letten, dat hebben we nu goed ervaren. Een heel leuk oud mannetje stond namelijk op Fokke’s teen en bood iets te overdriven zijn excuses aan (hij hing aan zijn arm). Fokke had meteen door hoe laat het was en greep naar zijn portemonee, maar deze was al weg, dus greep hij het lieve, oude mannetje die de portemonee al doorgegeven aan iemand anders. Jolinde zag dit en sprong op deze man, hij schrok daar zo van dat hij de portemonee liet vallen. Team Fokke-Jolinde was dus even sneller dan een zakkenrollerteam van een man of 5!!! Maar verder zijn de mensen echt ontzettend aardig hier, alleen is het net alsof ze nog nooit een blanke gezien hebben. Het is wel vreemd dat iedereen je op straat nakijkt en (als ze durven) je groet.

Vanuit Lusaka konden we achter in een pickup mee naar een plekje bij de Zambezi rivier. We zaten dus achter in een open bak en voelden ons net Claus en Bea, we bleven zwaaien! Bij de Zambezirivier hebben we drie dagen wat gerelaxt en een paar mooie tochtjes gemaakt met een boot over de rivier. De rivier zit vol met krokodillen en vooral veeeeeeeel hippo’s en vanuit het water kun je de olifanten langs de kant zien staan. Ook hebben we gekeken bij iemand die onderzoek doet naar krokodillen, met haar zijn we op zoek gegaan naar hun studieobject: Edgar de krokodil. Met een grote antenne hebben we wat over de rivier gevaren maar het water stond zo hoog dat we hem niet konden vinden. Helaas. Met een van de medewerkers van de lodge zijn we ook een middagje gaan vissen. In een piepklein bootje vaarden we het riet in. De man peddelde gewoon met zijn handen en Fokke hielp hem hierbij tot hij hoorde dat er in het meertje (weliswaar kleine maar toch) krokodillen zaten.. Vissen hier is nog eens wat anders dan in de Praediniusgracht, de ene naar de andere vis hadden we aan de haak! Naar een paar uurtjes hadden we voor al het personeel vis gevangen. We sliepen met ons tentje aan de oever van de rivier. ‘s Nachts komen de hippo’s het water uit om te grazen. Deze wetenschap leverde al iets wat spanning op bij Jolinde voor de eerste nacht, maar toen ze tijdens de tweede nacht de hippo naast de tent hoorde grazen en lopen weigerde ze nog een nacht in de tent te slapen. Hippo’s zijn namelijk echt erg gevaarlijk maar Fokke sliep heerlijk, het zijn net koeien volgens hem…

Vanuit Lusaka weer met een bus naar Chipata dit keer. Qua busreizen hebben we toch behoorlijk wat meegemaakt maar deze busreis was er weer een om een boek over te schrijven: We zouden om tien uur vertrekken. De bus zat echter nog niet vol en bussen gaan pas weg als ze vol zitten. En vol is hier dan ook echt HEEL vol. Op elke stoel moet minimaal een persoon zitten (kinderen zitten op schoot), en ook in het gangpad kunnen heel wat mensen zitten. Iedereen heeft ook bulten bagage mee die in elk miniscuul hoekje van de bus wordt gepropt. Toen we bijna weg waren, en de bus al bijna explodeerde kwam er nog iemand met een twee persoons bed aanlopen. Deze werd gewoon onder het motorblok van de bus gebonden met touw. Er staan wel 15 mensen zich met de bus te bemoeien en het is een grote chaos. Ze schreeuwen om klanten, alle bagage gaat wel vier keer in en uit de bus (omdat het niet past) en ondertussen staan er ook nog 10 verkopers in de bus met circelzagen en andere bende. Uiteindelijk vertrokken we drie uur te laat in een propvolle bus voor een rit van een uur of 8. Toen we onderweg langs een marktje kwamen met allemaal vis zagen we de bui al hangen (we kregen visioenen van de kippenbus in Peru) en inderdaad: We stopten en toen we weer vertrokken zat de hele bus vis te eten. De graatjes lagen weer overal en naast de geur van zweet was er nu ook een duidelijke vislucht…zucht.. In Zambia zie je op het platteland veel mensen fietsen maar dit kunnen ze echt niet. Ze slingeren over de weg. Het kon dus ook niet missen dat we er met de bus een aanreden. Gelukkig was het niet ernstig maar tot onze grote verbazing sprongen alle mensen uit de bus om de fietser een pak slaag te geven! Uiteindelijk in het pikkedonker aangekomen in Chipata waar we nu zijn. Vanuit hier gaan we weer verder naar Malawi.

We houden jullie weer op de hoogte! Voor foto’s wachten we even op een snellere verbinding.

Groetjes!

In the middle of the zandbak

Fokke met twee van zijn vrouwen

Sorry, meer wil echt niet. Dit duurde al een half uur. Rest volgt bij een betere verbinding!

Weer even een update van onze avonturen hier in Afrika. Met in deze spannende aflevering: leeuwen en luipaarden, himba’s, vastzittende auto’s en veel regen….. Dus ga er maar even voor zitten!

Het avontuur eindigde de vorige keer in Swakopmund, waar we de himba’s in de supermarkt zagen lopen. Dit smaakte naar meer dus zijn we naar een himbadorp (kraal) gegaan. In deze kraal woonden ongeveer 60 himba’s, voornamelijk vrouwen en kinderen en een paar mannen. Mannen mogen namelijk wel 6 vrouwen ‘hebben’, maar bij de himba’s zijn ze wel relaxt, want de vrouwen mogen ook wel 6 mannen! Dus vandaar…HEEL veel kinderen… Erg bijzonder om ineens weer zo ver terug in de tijd te zijn. Je kan je niet voorstellen dat mensen zo leven. Ze wonen in hutjes van stront en zand, hoeden vooral geiten, koken op vuur en smeren zich tegen de zon in met een mix van geitenboter en roodzand (vandaar de kleur). Douchen doen ze overigens nooit! Hun hele leven niet. Alleen vrouwen nemen na hun menstruatie een rookbad (ze zitten dan dicht naast het vuur..). We hebben wat rondgelopen in deze kraal en veel geleerd over hun manier van leven. Ontzettend hartelijke mensen en daarmee een bijzondere ervaring.
Met onze auto hebben we veel kilometers gemaakt in Namibie van het zuiden naar het noorden. We voelen ons hierbij soms ook net himba’s. We slapen elke nacht in onze tent en koken op vuur (geleerd van een echte zeeverkenner;), alleen douchen blijven we ons wel, soms gezellig met 100den motten en andere insecten..
Onderweg kom je soms uren niemand tegen, kom je langs verlaten dorpjes zonder stromend water en electriciteit. Regelmatig stonden er dan ook mensen langs de kant van de weg die vroegen om hun flesje water bij te vullen. Aangezien wij goed voorbereid aan het rijden waren, dus heel veel liters water mee hadden, betekende dit heel vaak stoppen. Maar nog veel vaker moesten we stoppen voor overstekende geiten, koeien, apen, en spingbokachtigen. We brachten nog wat bezoekjes aan bosjesmanrotstekeningen (mooi galgjewoord) en aan een ‘petrified forest’. We hadden gelezen dat dit een bos was met versteende bomen van 1000den jaren oud. Toen we er kwamen bleek het echter een grasveldje te zijn met wat versteende houtsnippers… Tja..wat moeten we daar nu over zeggen…

Hoe verder we naar het noorden kwamen, hoe groener het werd. Het is hier namelijk regenseizoen. En dat houdt in: veel regen…En dan baal je soms toch dat je geen 4×4 hebt gehuurd. Zo waren we in een klein safaripark aan het rijden kwamen we bij een stukje weg wat we niet helemaal vertrouwden (veel gaten en zand). Maar na een grondige inspectie van Fokke kon het makkelijk! Dus hij reed vrolijk door en nog geen 10 meter later stonden we vast in het zand. En met onze technische kennis heb je dan echt een probleem. Na ongeveer twee uren van graven, stenen en takjes onder de wielen, vooruit, achteruit, duwen, trekken etc…toch maar besloten om helemaal terug te lopen naar de lodge om hulp te halen. Gelukkig zaten er in dit park geen wilde dieren anders hadden we er wat minder relaxt bijgelopen.

De volgende bestemming had wel veel wilde dieren: namelijk het Etosha Nationaal Park. Een van de beroemdste NP van Afrika. Maar aangezien het regenseizoen was, zeiden de mensen dat we er niet naar toe moesten gaan want we zouden toch niets zien en met onze auto zouden de wegen niet begaanbaar zijn… En toen ook nog ons fototoestel er een dag voordat we wegzouden mee ophield wisten we het zeker: We gaan! Je zult namelijk net altijd zien, als je geen camera hebt, zie je de mooiste dingen… En ja hoor, we waren nog geen 5 minuten door de gate en zagen de eerste leeuw al liggen. Nog een beetje verweg maar een uur later was het helemaal raak, er lag een mannetjes leeuw op 10 meter van de weg te slapen. En alsof hij het wist, werd hij wakker en besloot hij op een meter van onze auto de weg over te steken. Echt fantastisch om te zien. Een half uurtje later gebeurde hetzelfde met een leeuwin. Deze lag ver in het veld maar kwam ons ook de gek aansteken vlak voor onze auto. De volgende dag was echter het hoogtepunt: want opeens stond daar voor ons op de weg een luipaard. De moeilijkst te spotten katachtige van Afrika. Ook wel de heilige graal van de safari genoemd. De luipaard was druk bezig om haar territorium af te bakenen. Dit deed ze door te plassen en kopjes te geven tegen alle bomen langs de weg en wij konden hierdoor zo’n 20 minuten meekijken. Echt het mooiste dier wat we ooit gezien hebben. Gelukkig hebben we een paar foto’s kunnen nemen met onze telefoon (maar hier geen bluetooth-connexie dus helaas..). Verder zagen we in de drie dagen in het park nog ongeveer 30 verschillende dieren waaronder giraffen, zebra’s, slangen, vossen etc. Fantastische drie dagen dus en met de auto geen problemen. Jolinde deed voortaan de inspecties en we zijn toch maar een paar keer omgereden… Het kamperen in zo’n park is ook al een belevenis op zich.. De campings zijn wel omringd door hekken maar je hoort de hele nacht leeuwen brullen en hyena’s huilen. Toen er ‘s nachts ook nog een aantal vossen naast onze tent snuffelden wou Jolin bijna in de auto gaan slapen…

Op het moment zijn we in een nieuw land beland: Zambia. Dit is nog eens afrika hoe je je het voorstelt, overal hutjes, chaos op de weg, echt veel minder verwesterd dan de vorige landen. Vandaag hebben we een bezoek gebracht aan de Victoriafalls, de diepste watervallen van de wereld. Echt prachtig. Met de lokale busjes er naar toe gegaan: schitterend: De bus op de heenreis werd met twee stroomdraadjes gestart en de bus op de terugreis moest worden aangeduwd door de passagiers! De mensen zijn echt ontzettend aardig, iedereen maakt een praatje, lacht en zijn erg behulpzaam. Aangezien we geen auto’s meer gaan huren en we dus weer met de bussen gaan kan dit nog leuk worden…

We houden jullie weer op de hoogte,
Foto’s volgen, zijn nu het kabeltje vergeten.

Dikke tut, Fokke & Jolinde

Heee himba’s!

Na een aantal zonnige dagen aan zee zijn we een beetje bruin (Jolinde) en een beetje rood (Fokke) aangekomen in Kaapstad. Daar hebben we ons even verdiept in de geschiedenis van Zuid-Afrika. Eerst een dagje mee met een townshiptour. De gids nam ons mee naar het District 6 museum. Dit is een wijk in Kaapstad waar voor de apartheid de blanken, gekleurden en zwarten samen leefden. De regering wou dit niet hebben en dus hebben ze (tot grote frustratie van iedereen in de wijk) de wijk platgebuldozerd. Het is heel raar om een kale plek midden in de stad te zien, want zelfs na 40 jaar is er nog steeds niets gebouwd. Daarna met de gids de townships in gereden waar we bij een aantal mensen in huis hebben gekeken. Niet te geloven onder wat voor een omstandigheden de mensen daar leven. In de echte ‘krotten’ kom je alleen niet, maar het van de buitenkant zien zegt al genoeg… Ook brachten we een bezoekje aan een traditionele medicijnman. Een groot donker hok waar je moet uitkijken dat je niet tegen varkenspoten, slangehuiden en heel veel dode beesten aanliep. Ook liepen er een aantal levende schildpadden rond. Dit natuurlijk allemaal ter genezing van alles wat je maar kan bedenken. Gelukkig zijn wij nog steeds kerngezond dus hoefden we geen gebruik te maken van deze afrikaanse levende en dode medicijnen.. Onze gids nam nog wel sneaky even wat mee haha! Daarna haalde Fokke de gids nog even over om langs het stadion van het WK2010 te rijden. Ze mogen wel opschieten want er staat nog niet veel, was zijn mening… Het WK is hier ook het gesprek van de dag. In Zuid-Afrika is momenteel een stroomtekort, de stroom valt per dag wel 4 keer uit. Hoe ze de stadionlampen aan kunnen houden is dan ook de grote vraag. Daarnaast bouwt de regering voor de townships een aantal mooie flats, zodat de bezoekers niet kunnen zien wat er achter staat. En op deze manier worden wel meer problemen hier ‘weggewerkt’..

De volgende dag stond een de trip naar Robbenisland op het programma, het eiland waar Nelson Mandela 18 van zijn in totaal 27 jaar gevangenschap op heeft vastgezeten. Zeer indrukwekkend. Eerst een rondleiding over het eiland langs de plekken waar de gevangenen aankwamen en werkten. Vervolgens door de cellenblokken heen. Je kunt je echt niet voorstellen hoe iemand daar zolang heeft vastgezeten. De cellen zijn 2 bij 2 meter met een emmer, een tafeltje en een matje (meer een soort deken) om op te slapen. Interessant aan de rondleidingen op het eiland is, is dat het gegeven wordt door ex-gevangenen. Onze gids had zelf ook 12 jaar vastgezeten en kon zeer levendig en boeiend vertellen over het leven daar en alle vreselijke gebeurtenissen zoals de mishandelingen en vernederingen… Tegenwoordig leven er ongeveer 200 mensen op het eiland, met daaronder ex-gevangenen en ex-bewakers! Mooi!

Na verder nog wat in de stad te hebben rondgelopen en Fokke een dagje heeft gebodyboard zijn we met de nachtbus naar Namibie vertrokken. Bij de grens tussen z-afrika en Namibie hadden we al gelijk door dat we wel even in een ander klimaat kwamen…pfff wat was het daar al heet!! (en het was 8u ‘s avonds..). In Windhoek (de hoofdstad) hebben we weer een auto gehuurd, met airco. Dat moet ook echt wel want anders smelt je weg in de auto. Namibie is echt een grote, hete zandbak. Maar wel erg mooi. Als eerste naar de Sossusvlei toegereden, een vallei met allemaal grote duinen van rood zand. Je kan er op klimmen en wat rondlopen maar na een paar uurtjes heb je het echt wel gehad, zo heet is het daar. Midden tussen de duinen is de ‘death vlei’, een ‘bos’ met bomen die al meer dan 600 jaar dood zijn. Heel apart om tussen al die gekke bomen rond te lopen. Een van de mooiste/raarste plekken die we tot nu toe zijn tegen gekomen….

Momenteel zijn we in Swakopmund, na weer een fantastische rit dwars door de woestijn. Onderweg kom je bijna niemand tegen behalve dan wat antilopen, zebra’s en struisvogels…. Als je in Swakopmund loopt heb je echt niet het gevoel in Afrika te zijn want de stad is gebouwd door Duitsers. Wel ‘ echt afrikaans’ was een ontmoeting in de supermarkt: In de Spar liepen namelijk gewoon twee himbavrouwen (van groeten uit de rimboe, sbs6) rond. Niet in kleding, nee echt gewoon zoals je ze ook op tv zag, knalrood en bloot met een dierenlapje en kind op de rug….. Maar later zullen we ze nogmaals zien want we zijn van plan ze een bezoekje te brengen in hun dorp.

Leuk dat jullie ons nog steeds zo trouw volgen!! Tot het volgende avontuur!

Liefs, Fokke en Jolinde

Township in kaapstad

de Medicijn Mannen

Township 2

De cel van Mandela

Dune 45

Je kan de boom in!

Death vlei

Stuk voor stuk plaatjes, de zonsondergangen hier!